Pier Paolo Pasolini'nin 1975 yapımı 'Salò veya Sodom'un 120 Günü', sinema tarihinin en tartışmalı ve üzerine en çok düşünülen filmlerinden biridir. Marquis de Sade'ın eserinden uyarlanan film, II. Dünya Savaşı'nın son günlerinde, kuzey İtalya'da kurulan kukla faşist Salò Cumhuriyeti'nde geçer. Dört güç sahibi adam (Bir Hakim, Bir Dük, Bir Başpiskopos ve Bir Başkan), genç erkek ve kızları bir malikaneye kapatarak, onlara 120 gün boyunca sistematik fiziksel, cinsel ve psikolojik işkence uygular. Film, bu grotesk ve acımasız ritüelleri, soğuk ve mesafeli bir estetikle, adeta bir belgesel gibi sunar.

Pasolini'nin yönetmenliği, şiddeti estetize etmeden, onu izleyicinin yüzüne çarpan bir araç olarak kullanır. Amacı sadece şok etmek değil, faşizmin, tüketim toplumunun ve iktidar mekanizmalarının özüne dair keskin bir eleştiri getirmektir. Malikanedeki hiyerarşi ve itaat kültürü, otoriter rejimlerin bir mikrokozmosu olarak okunabilir. Oyunculuklar, özellikle gücü temsil eden dört libertinin soğuk ve teatral performansları, olan bitenin dehşetini daha da belirgin kılar.

'Salò', izlemesi kolay bir film değildir. Şiddet içeriği nedeniyle pek çok ülkede yasaklanmış ve sansüre uğramıştır. Ancak, salt şok değeri için değil, sanatsal niyeti ve derin felsefi sorgulamaları için önemli bir eserdir. Pasolini, izleyiciden rahatsız olmasını ve bu görüntüler aracılığıyla iktidar, şiddet ve insan doğası üzerine düşünmesini ister. Sinemanın sınırlarını zorlayan, unutulması imkansız ve rahatsız edici bir deneyim arayanlar için temel bir filmdir. Türkçe altyazılı olarak izlendiğinde, diyaloglardaki felsefi ve edebi göndermeleri daha iyi kavramak mümkün olacaktır.